In de Kinkhoorn, een hotel met zicht op zee, beginnen ze er al gewend aan te raken. Voor het derde jaar op rij vormde dit Oostends hotel het decor voor het Belgisch jeugdkampioenschap. Dit betekent dat er iedere dag een dikke 300 kinderen en jongeren, al dan niet luidruchtig, zich een weg banen door de vele gangen, op zoek naar hun bord in één van de drie ruime en aangename speelzalen. Dit jaar waren er twintig Limburgers present, waaronder dus ook een aantal SLim-spelers.
De organisatie was prima. Elke avond werden activiteiten georganiseerd: superschaak, doorgeefschaak, snelschaak… en om te beginnen een simultaan.

En daar liet Niels Houben (Genk) meteen van zich spreken. Zonder pardon was hij de enige die zijn partij tegen de simultaanspeler, in casu voormalig jeugdkampioen Thibaut Maenhout, kon verslaan.
In het eigenlijke toernooi (-16) zou Niels 15de worden met een mooie 4 op 9. Een categorie jonger (-14) werd onze eer verdedigd door Lars Swijsen uit Hasselt. Hij begon met een desastreuze 0 op 2, maar liet daarna zien dat hij wel degelijk een potje kan schaken. Uiteindelijk zou hij met 5,5 uit 9 op een verdienstelijke 17de plaats eindigen. Op de 44ste plaats in deze reeks treffen we met 3,5 punten Arne Vancleef uit Maaseik aan. In het begin van het toernooi liet hij zich vooral opmerken als secondant van Hans Vandersmissen, maar gaandeweg begon hij ook zelf te scoren.
Nu we het toch over Hans Vandersmissen hebben: deze Kuringenaar begon ijzersterk met 2,5 op 3. In de vierde partij offerde hij twee pionnen voor een meer dan kansrijke koningsaanval. Met een torenoffer op h7 of een loperoffer op g6 was zijn tegenstander ongetwijfeld met lege handen achtergebleven. Hans offerde echter de verkeerde toren, waarna zijn opponent zich op het nippertje kon redden en met het volle punt ging lopen. Wie dacht dat Hans na zo een lange, slopende, verloren partij in een dipje zou terechtkomen, had het volledig mis. Hij won daarna drie partijen op rij, en moest enkel nog in Stefan Beukema, de latere kampioen, zijn meerdere erkennen. Met 6,5 op 9 sloot Hans het toernooi op een schitterende 5de plaats af.
Debutant Pieter-Jan Snoeks (SLim Overal-binnen-de-10km-rond-Houthalen) werd in dezelfde reeks 35ste met 4 op 9.
Met de grootste spanning keken we echter uit naar de categorie -10. Tom Houben (SLim Genk) behoorde niet meteen tot de favorieten. Hij zou 39ste worden met 3 punten, wat niet slecht is. Lennert Lenaerts daarentegen werd wel tot de grote kanshebbers gerekend. Ben Tuerlinckx uit Paal en Hendrik Decrop werden als zijn voornaamste concurrenten beschouwd, maar er was ook nog de in Vlaanderen relatief onbekende Nicola (altijd gevaarlijk) Capone, die de hoogste rating achter zijn naam had. Bovendien waren er een aantal sterke spelers (Vadim Jamar, Thomas Demarre, Lowie Tomme…) die pas hun eerste jaar in de -10-reeks speelden, maar bij de -8 al meermaals van zich hadden laten spreken. En natuurlijk kan er tussen deze jonge spelertjes altijd eentje zomaar uit het niets opduiken.
Het toernooi begon alvast goed voor Lennert. De eerste drie partijen werden gewonnen, hoewel de partij tegen Lowie Tomme lang in evenwicht was. In de vierde partij kwam Lennert in een slecht eindspel terecht. De enige keer in het toernooi dat hij door het oog van de naald kroop, omdat zijn eindspelkennis duidelijk beter was dan die van Quinten Ramackers. In de vijfde ronde ging het weer veel beter. Tegen medekoploper Hendrik Decrop sloot Lennert op een prachtige manier het wit paard in. Helaas moest hij een stuk teruggeven om vrijpionnen af te stoppen. Zo kwam er een eindspel met ongelijke lopers op het bord, met een pluspion voor zwart. Lennert concludeerde onterecht dat dit eindspel wel op remise zou eindigen, en stelde zich tevreden met een half puntje. In de slotstelling lag de winst echter nog steeds binnen handbereik.
De partij tegen Ben Tuerlinckx was opnieuw van erg hoog niveau. In niet bepaald een eenvoudige opening, was het niet meteen duidelijk wie de beste kansen had. Maar langzamerhand kon Lennert de druk via de e- en f-lijn opvoeren. Ben ging in de fout, verloor materiaal en Lennert liet hem niet meer in de wedstrijd komen. Enkele maanden geleden was Ben nog duidelijk de betere, nu was het andersom. Hopelijk ontwikkelen ze zich trapjesmatgewijs naar een hoger niveau, dan wordt het nog spannend op vele toernooien.
De voorlaatste dag viel het kampioenschap in een beslissende plooi. Lennert won van Nicola Capone en Ben hielp zijn provinciegenoot een handje door Hendrik Decrop te verslaan. Daardoor mocht Lennert met een vol punt voorsprong aan de slotwedstrijd beginnen. Ook die wist hij tot een goed einde te brengen.
De titel was een feit: 8,5 op 9, dat benadert de perfectie. De kers op de taart van een voor de SLim meer dan geslaagd BK. Aan Lennert nu om de voetjes op de grond te houden. Met Marc, die de hele week in Oostende aanwezig was, als begeleider zal dat wel lukken.