In het pinkstertoernooi in Maastricht speelden 10 Limburgse veteranen voor het kampioenschap. De strijd ging over 5 ronden omdat 7 voor deze knarren teveel gevraagd is. Wetende dat er een eerste prijs van 100 euro stond te wachten op de kampioen besloot ik deze aan Lennert te schenken om zijn reis naar Viëtnam mede te financiëren. Ziezo, weer 100 euro erbij. Er was nog maar één probleem, ik moest ook nog winnaar worden.

Gelukkig heb ik met Lennert afgesproken dat alle opgaven die hij ter voorbereiding op het wk moet maken ook door mij worden gemaakt en daardoor heb ik vanaf februari tot nu zo'n 360 uur diagrammen opgelost. Eindspel, tactiek, strategie, openingen. Hierdoor ben ik in bloedvorm gekomen. Mijn rechterhand voelt aan alsof hij niet meer van mij is, máár, met in het achterhoofd die 100 euro ben ik een ander mens. Zeg nou zelf, niet iedereen verdient bijna 30 eurocent per uur!. In de eerste ronde kreeg ik meteen de elosterkste (1941) tegenover me en ik, met 1641, dacht alleen maar aan de centjes en trakteerde hem op een remise.

In ronde 2 en 3 waren de tegenstanders een beetje zwakker en die leverden netjes het punt in. In ronde 4 kreeg ik de ijzersterk spelende Fred Schotanus (1836) te bekampen en deze deelde mij ook nog mee dat hij al anderhalf jaar aan een stuk gewonnen had in de in- en externe competitie en nu ook al weer 3 punten had. Nu is voor een mens niets zo erg als sleur en daarom heb ik hem heel akelig van het bord geknepen. Vooral het eind was lollig maar niet voor Fred.

In de laatste ronde bood mijn tegenstander na 10 zetten remise aan en toen was de buit binnen. Mot con meau, Lennert trai. Voor leken, Viëtnamees voor "dat is voor de poes, Lennert".